Γεια σου ανθρωπάκο.

IMG_5500.jpg

Γεια σου ανθρωπάκο. Βλέπω τελευταία πως κλείνεις τα μάτια συχνά. Και τα δύο μαζί. Σφιχτά. Κοιμάσαι ή δε θέλεις κάτι να δεις; Ή μήπως και τα δύο; Γεια σου ανθρωπάκο. Βλέπω ξεχνάς εύκολα. Και ποιος είσαι και από πού έρχεσαι. Βολεύει ή οι μνήμες δεν πιάνουν τόπο στου νου σου την πατρίδα; Γεια σου ανθρωπάκο. Βλέπω φεύγεις στα δύσκολα αμέσως. Τρέχεις σπίτι σου να κλειδωθείς.

Γεια σου ανθρωπάκο. Βλέπω δεν έχεις όνομα. Έχεις γίνει ένας με όλους. Βλέπω δεν αντιδράς. Βαριέσαι να προσπαθήσεις ή προσπαθείς μόνο για εσένα;

Γεια σου ανθρωπάκο. Βλέπω δεν ονειρεύεσαι πια. Είναι τόσο ακριβά τα όνειρα ή ακόμα θρηνείς τα προηγούμενα; Βλέπω δεν ψάχνεις να μάθεις την αλήθεια, σου αρκεί η μισή. Βλέπω δεν αντέχεις την ασχήμια του κόσμου. Βλέπω πιστεύεις όχι στα μάτια σου, όχι στα αυτιά σου, αλλά σε ό,τι σου πετάνε κι έχει το πιο ωραίο αμπαλάζ. Βλέπω πως δε με βλέπεις. Βλέπω πως δε με ξέρεις. Βλέπω πως γουστάρεις να κοιτάς τον κόσμο απο κλειδαρότρυπες. Βλέπω πως με φοβάσαι. Βλέπω πως δε με πιστεύεις. Βλέπω πως σου φταίνε πάντα άλλοι. Βλέπω πως με συζητάς αλλά δε με κοιτάς. Βλέπω πως με αποφεύγεις. Βλέπω πως δε σε κοιτάς στον καθρέφτη ολόκληρο. Βλέπω πως είσαι μόνος μέσα σε πολλούς. Βλέπω να κοιτάς αν τα ρούχα σου ταιριάζουν, αν τα λόγια σου δε θίγουν, αν οι πράξεις σου δεν παρεξηγούνται. Βλέπω να ντύνεσαι με ό,τι σε κρατά μακριά από ό,τι δεν αντέχεις. Ιδεολογίες, κόμματα, θρησκείες, διαφωνίες, συμφέροντα. Αυτά αναπαράγεις, με αυτά ποτίζεις την ψυχή σου, το μυαλό σου, το είναι σου. Με αυτά χοντραίνεις την πέτσα σου για να μη νιώθεις.

Άκου ανθρωπάκο. Θα έρθει μια μέρα που πνιγμένος στο φόβο σου θα αμπαρώσεις και την τελευταία κλειδαριά και θα αισθανθείς εκεί ασφαλής. Ασφαλής μέσα στο φόβο. Θα κάνεις τα χέρια και τα λόγια σου όπλα και πυρομαχικά σε κάθε τι διαφορετικό για να προστατευτείς. Θα δεις τα αδέλφια σου εχθρούς, θα δεις τους γύρω σου στρατόπεδα, θα μοιάζουν όλα πόλεμος. Θα αρματωθείς με ημιμάθεια, με επιλεκτικές ευαισθησίες, με άρνηση, με θυμό, με θλίψη, με το παράλογο που μοιάζει πια λογικό. Θα ζαλωθείς με τρόμο, με ασπίδα το τεράστιο εγώ σου, με κράνος ανθρωπόμετρα για την αξία της ζωής ανά περιοχή του πλανήτη, θα κάνεις καθιστός στα ζεστά, στα φοβικά “ασφαλή” σου δηλώσεις βαρύγδουπες στο όνομα της δημοκρατίας με όποιο ορισμό θες εσύ να της δώσεις ή σε συμφέρει να της δώσεις. Θα κάνεις αυτό που δε θες να σου κάνουν. Θα τιμωρήσεις χωρίς έλεος. Θα βάλεις ταμπέλες. Θα υποδείξεις συμπεριφορές. Θα εφεύρεις αντίποινα. Θα χτυπάς όποιον σε χτυπά. Θα χτυπάς τυφλά, αέναα μέχρι να τυφλωθείς. Θα στοχεύσεις, θα εκτοξεύσεις πυρ, θα βαφτίσεις την πρόθεση κοινό καλό, θα ξεπλύνεις τη συνείδησή σου, θα πείσεις και τον διπλανό σου να κάνει το ίδιο και έτσι θα νιώσεις καλύτερα.

Θα συνεχίσεις για καιρό να κάνεις πως δεν υπάρχω. Θα κοροϊδέψεις όποιους με πιστεύουν. Θα με χλευάσεις, θα με μειώσεις, θα με αποδομήσεις, θα με αποκαθηλώσεις, θα με σταυρώσεις, θα με ξεφτιλίσεις για ό,τι είμαι και ό,τι εκπροσωπώ. 

Κι εγώ τόση ώρα θα σε κοιτώ. Θα σε παρατηρώ. Θα κρύβομαι να μη με δεις. Θα σε διαβάζω, θα σε ακούω σιωπηλά. Κι όταν πια θα έχεις βουτήξει ολόκληρος στην τρέλα ανθρωπάκο θα έρθει η ώρα να γνωριστούμε εμείς οι δύο. Κι όμως εγώ τότε δε θα σε κρίνω. Δε θα σε στήσω στον τοίχο. Θα είμαι εκεί να σε τραβήξω από αυτόν. Όπου και σε ό,τι κι αν πιστεύεις. Όπως κι αν μοιάζεις, όπως κι αν φαίνεσαι. Ό,τι κι αν θέλεις να μου δώσεις, ό,τι κι αν δεν έχεις να μου δώσεις, ό,τι κι αν θέλεις να μου πάρεις, ό,τι κι αν μου έχεις ήδη πάρει, ό,τι κι αν θες να μου επιβάλεις.

Σε όποιο θεό κι αν προσεύχεσαι, όπου κι αν εναποθέτεις τις ελπίδες σου. Με όσο φόβο κι αν έχεις, με όσο μίσος κι αν έχεις θα έρχομαι προς τα εσένα. Με όσα όπλα κι αν κουβαλάς θα περπατώ προς τα εσένα. Με ό,τι κι αν με χτυπήσεις θα συνεχίσω να έρχομαι προς εσένα. Κι αν πέσω κι αν με ρίξεις θα παλεύω να φτάσω σε εσένα. Θα σου μιλάω με φωνή καθαρή, με λόγο ευθύ, θα σου δείχνω γύρω μας το χάος μα θα είμαστε εγώ κι εσύ μοναχά. Κι αν με βρίσεις θα σου στέλνω φιλιά. Κι αν με απειλήσεις θα σε πάρω αγκαλιά. Κι όσο μου μιλάς για θεό εγώ δεν θα έχω θεό. Κι όσο κι αν απομακρυνθείς θα συνεχίσω να τρέχω σε εσένα.

Κι όταν σε φτάσω αποκαμωμένοι και λαβωμένοι κι οι δυο απ’ όσα μας χωρίζουν θα απλώσω το χέρι. Κι αν το τραβήξεις θα το απλώσω πάλι. Θα το απλώνω όσο χρειαστεί, όσο κι αν κουραστώ, όσο χρόνο κι αν μου πάρει για να στο πιάσω γερά. Και θα σου δείξω λουλούδια να ανθίζουν στο μπετό. Και θα σου μάθω από την αρχή πως τα αντίθετα και τα διαφορετικά ταιριάζουν. Και δε θα έρθω να σου πω εγώ το σωστό αλλά να το φτιάξουμε μαζί το σωστό. Και θα σου εξηγήσω πόσος χώρος υπάρχει για εσένα, για εμένα, για κάτι πιο δυνατό από εμάς που λέγεται ζωή.

Και θα επουλώσω πληγές και θα γιατρέψω συνειδήσεις και θα σε προστατέψω απ’ όσους θέλουν να σε κατασπαράξουν και θα γίνω καταφύγιο να κρυφτείς και μαντήλι να σου σφουγγίσω τον ιδρώτα και φάρμακο να σε γιατρέψω και ομπρέλα να μη βραχείς και στεγνό ρούχο να ζεσταθείς και φαγητό να τραφείς και καθαρό νερό να πιείς και χαμόγελο για να γελάσεις και θα γίνω ησυχία για να κοιμηθείς και θα γίνω κλουβί για τα άγρια μέσα σου και αλήθεια για να πειστείς και θα γίνω προσπάθεια για να σταθείς και θα γίνω γνώση και θα γίνω βοήθεια και θα γίνω ώμος για να πιαστείς και θα γίνω πατρίδα να βρεις σπίτι και θα γίνω μάνα σου και αδελφή σου και οικογένειά σου και φίλη σου και θα γίνω μια υποψία στο μυαλό σου μήπως ο κόσμος μπορεί και αλλιώς, και θα σου κάνω τον φόβο δύναμη και το αδύνατο πραγματικότητα και δε θα έχεις πια υποκοριστικά άνθρωπε. 

Και αν ποτέ καταφέρεις να με κοιτάξεις στα μάτια, κι αν ποτέ βρεις μιλιά να αρθρώσεις και δύναμη να σταθείς και με ρωτήσεις πως με λένε κι απο που έρχομαι θα σου πω πως ούτε όνομα ούτε πατρίδα έχω σ’ αυτή την ανθρωπότητα. Αλλά οι φίλοι με φωνάζουν ελπίδα.

p.s. Ευχαριστώ πολύ το http://www.doctv.gr για τη δημοσίευση του κειμένου στις 05/12/2015 Link: http://www.doctv.gr/page.aspx?itemid=spg9073