Ευκαιρία, η

Λέξη: ευκαιρία, Ετυμολογία: [<αρχ. εὐκαιρία < εὔκαιρος < εὖ + καιρός]

Η ευκαιρία που θες, που ψάχνεις, που κυνηγάς, που ονειρεύεσαι. Αυτή που πάνω της ποντάρεις ό,τι πιστεύεις πως θες. Αυτή που έχει μέσα όλα όσα χρειάζεσαι για να κάνεις το ταξίδι σου. Το όποιο, μικρό ή μεγάλο. Μόνος, με παρέα, για ευθεία, πίσω, δεξιά, για όλους εκείνους τους προορισμούς που θες να φτάσεις. Ακόμα κι αν αυτό είναι να ικανοποιήσεις τους γύρω σου.

Ξεκινάς και σκέφτεσαι αν είχες πραγματικά ποτέ μια. Εκείνη την πρώτη. Καμιά φορά την πρώτη ευκαιρία δεν την καταλαβαίνουμε καν. Την προσπερνάμε. Άλλες φορές νομίζουμε πως στέκεται μπροστά μας παντοδύναμη, ενώ είμαστε μπροστά στο κενό, αλλά δεν είναι εκεί. Κάποιες φορές τη χαραμίζουμε.

Ορισμένες φορές μεταμορφώνεται. Είναι μεγάλη ενώ μας φαίνεται μικρή. Άλλες δεν είναι καν ευκαιρία. Μπορεί και ντύνεται. Σαν περίσταση. Μπορεί και εμφανίζεται, όχι ως κάτι απρόσωπο, αλλά και σαν άνθρωποι γύρω μας. Και αυτοί γίνονται τότε η ευκαιρία μας. Εξ’ ορισμού μας έμαθαν πως είναι κάτι που πρέπει να αρπάξουμε. Τις αρραβωνιάσανε με προξενιό αυτές τις δύο λέξεις. Άρπαξε την ευκαιρία. Γιατί σε κάνανε να πιστέψεις πως είναι για καλό.

Καμιά φορά οι ευκαιρίες δε μας βγάζουν πουθενά. Νιώθουμε πως μας γυρνάνε πίσω ή μας κρατάνε στάσιμους. Αμφισβητώντας τότε αν ήταν όντως ευκαιρίες αυτό που μέχρι χθες ήταν η ευκαιρία σου να αποδείξεις στον κόσμο κάτι. Για εσένα, το ποιος είσαι, το πόσα μπορείς, το τι αντέχεις. Έχουμε την τάση να τους δίνουμε υπόσταση. Ειδικό βάρος. Χωρίς να βάζουμε μέσα στην εξίσωση αυτό τον συντελεστή που τα επιταχύνει όλα. Εμάς. Το πως εμείς αντιλαμβανόμαστε αυτή την ευκαιρία και πως θα την αξιοποιήσουμε. Και πολλές φορές χάνουμε. Και την ευκαιρία και εμάς μέσα σε αυτήν.

Και εκεί που σκέφτεσαι πως έχεις εξαντλήσει κάθε περιθώριο η μοίρα είναι ο πιο εύκολος κάδος που εφευρέθηκε ποτέ στον κόσμο για να πετάξεις όσα δε θες να πάρεις επάνω σου. Ή οι άλλοι. Ξεχνώντας πως είσαι και εσύ ο άλλος των υπολοίπων. Κι αυτά τα υπόλοιπα σε κάποιο χαλί απο κάτω τα πετάς για να μη τα βλέπεις αλλά ξέρεις…με τον καιρό θα μαζευτούν πολλά εκεί.

Και κάπου εκεί αρχίζεις και σκέφτεσαι την επόμενη ευκαιρία και αν θα υπάρξει. Πολλές φορές μικρές ανάσες, απο αιτιάσεις και αφορμές τριγύρω, μας κάνουν να πιστεύουμε πως αυτή ξανάρθε. Κυρίως γιατί έχουμε ανάγκη να βαφτίσουμε αυτό που χρειαζόμαστε ευκαιρία. Και τις περισσότερες φορές πρέπει εσύ να δοθείς στην ευκαιρία παρά αυτή σε εσένα. Και δεν μας δίνουμε. Ακριβοθώρητοι. Βουνά που δεν πάνε στον Μωάμεθ η ευκαιρία όταν την δίνουμε εμείς και μια απλή αναλογική όταν είναι να την λάβουμε.

Αν κάτι σου συμβεί το δαιμονοποιείς. Αν σε πληγώσει. Και εκεί αποκλείονται ξανά δεύτερες ευκαιρίες απο μελλοντικές μας αποφάσεις. Αλλά τελικά είναι απλό. Γιατί η δεύτερη ευκαιρία ίσως είναι αυτό που χρειάζεσαι. Γιατί σε ξέρεις καλύτερα, γιατί έμαθες να αναγνωρίζεις και τα λάθη σου και τα σωστά σου. Και έχεις κάθε δικαίωμα να τη ζητήσεις και έχουν κάθε δικαίωμα να στην αρνηθούν. Και έχεις κάθε δικαίωμα να το βρεις άδικο αλλά να το δεχτείς.

Δεύτερη ευκαιρία στη ζωή προσπαθούν να έχουν αυτοί που ξεριζώθηκαν απο έναν τόπο με επιλογή το θάνατο ή τον αργό θάνατο με μια ελπίδα πως αυτή τη φορά τα ζάρια ίσως δεν πέσουν έξω απο το τάβλι ακόμα και αν ποτέ δε θα φέρουν εξάρες.

Δεύτερη ευκαιρία μπορεί να είναι ένα συγνώμη. Όχι για να διορθώσεις κάτι. Καμιά φορά απλά για να καταφέρεις σε δεύτερη ανάγνωση να δεις απέναντί σου τον άλλο όπως ακριβώς είναι και οχι οπως θα ήθελες ή πίστευες.

Δεύτερη ευκαιρία είναι και τα λάθη σου. Είναι η δική σου στιγμή να μη τα ξανακάνεις ή να τα ξανακάνεις. Να έχεις μάθει απο αυτά, να μην έμαθες τίποτε απο αυτά. Να είναι τη δεύτερη φορά αυτά τα ίδια λάθη τελικά το σωστό κι ας μην ήτανε την πρώτη.

Και αν καταφέρεις να διώξεις απο μέσα σου αυτό τον ακέλυφο πυρήνα του εγώ σου και σηκώσεις το κεφάλι και κοιτάξεις γύρω θα δεις έναν κόσμο γεμάτο απο χαμένες ευκαιρίες. Γεμάτο απο ανθρώπους που δεν τις έδωσαν και ανθρώπους που ποτέ δεν τις πήραν. Ακόμα περισσότερο απο ανθρώπους που δεν τις κατάλαβαν καν.

Και έρχεται μια στιγμή, μπροστά σε ένα φανάρι, κυριολεκτικό ή μεταφορικό. Γραμμή εκκίνησης το λέω εγώ. Ξέρεις πως σε λίγα δευτερόλεπτα θα ανάψει πράσινο. Και θα είναι η ευκαιρία σου να φύγεις. Όχι να επιταχύνεις. Ή να ξεκινήσεις χαϊδεύοντας απαλά το γκάζι. Αλλά είναι ίσως η ευκαιρία να στρίψεις δεξιά ή αριστερά γιατί πάντα ευθεία πήγαινες.

Και δεύτερη ευκαιρία είναι όχι αυτό που δίνεις στους άλλους αλλά αυτό που δίνεις σε εσένα. Είναι η δεύτερη ευκαιρία που θα δώσεις στον εαυτό σου. Να κάνει αυτό που θέλει και να στέκεται στα πόδια του. Δεύτερη ευκαιρία είναι να φοβάσαι αλλά να εξακολουθείς και να απλώνεις το χέρι, να εμπιστεύεσαι. Πως θα ξαναπέσεις και όχι στα μαλακά απαραίτητα και να το ξανακάνεις. Ξανά και ξανά και ξανά.

Και η δεύτερη ευκαιρία δεν έρχεται πάντα με τα ίδια πρόσωπα, ούτε με παρόμοιες καταστάσεις, ούτε με ίδιες αφορμές ή ανάλογες περιστάσεις. Καμιά φορά η δεύτερη ευκαιρία μοιάζει πολύ διαφορετική απο την πρώτη. Σε όλα. Και εκεί κάποιες φορές σκέφτεσαι αν αξίζει να παλεύεις τόσο πολύ για να συντονιστούν οι ευκαιρίες σου με τις ευκαιρίες των αλλωνών και να καταλάβετε πως η ευκαιρία του ενός είναι η ευκαιρία του αλλουνού. Να δείτε οτι οι ευκαιρίες δεν εμφανίζονται απο το πουθενά. Καλλιεργούνται απο τις συνθήκες αλλά οι ευκαιρίες είμαστε εμείς. Είμαστε ο χώρος, ο χρόνος, η διάθεση, ό,τι δίνουμε δικό μας αλλού, έξω απο εμάς. Και αν χάσει κάποιος την ευκαιρία μας ενδεχομένως να χάνει και εμάς αλλά τελικά δεν είμαστε τίποτε περισσότερο απο την ευκαιρία που δώσαμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας κάποιος να μας χάσει. Και δύσκολο να χάνεις. Δύσκολο να έρχεσαι δεύτερος. Δύσκολο να είναι πολύ αργά. Αλλά εύκολο να αλλάζεις ό,τι θέλεις στη ζωή σου. Και να σου δώσεις μια πραγματική ευκαιρία. Να ζήσεις όπως εσύ θες, με αυτούς που θες.

Κι αυτή η πρώτη ή δεύτερη ευκαιρία που θα σου δώσεις θα είναι περισσότερο απο αυτό που ονειρεύτηκες γιατί δεν ήξερες πόσο ωραίο μπορεί να είναι. Και θα είναι τόσο ωραίο. Και θα είναι τόσο γεμάτο. Και θα είναι τόσο δυνατό. Και δε θα σε τρομάζει και θα ακουμπάς επάνω της και θα ξαποσταίνεις ήσυχος.

Κι αν την ευκαιρία σου την έχεις κοιτάξει στα μάτια, αν έπεσες επάνω της στρίβοντας σε ένα στενό, αν την ξέρεις και της χαμογελάς αλλά δεν της συστήθηκες ακόμα ίσως δεν είναι έτοιμη και εκείνη για εσένα. Ή εσύ γι’αυτήν. Αλλά μη φοβάσαι. Μη φοβηθείς ποτέ τίποτα ξανά. Αν θέλεις θα τη βρεις λίγο παρακάτω και θα σε βρει κι αυτή. Ίσως όχι με τον πιο ορθόδοξο τρόπο, όχι εύκολα, όχι ανώδυνα, όχι με timing και πρόγραμμα. Απλά και πιο σωστά απο ποτέ θα είναι εκεί και θα σε περιμένει να είσαι έτοιμος. Να την αρπάξεις.

Γεια σου ανθρωπάκο.

IMG_5500.jpg

Γεια σου ανθρωπάκο. Βλέπω τελευταία πως κλείνεις τα μάτια συχνά. Και τα δύο μαζί. Σφιχτά. Κοιμάσαι ή δε θέλεις κάτι να δεις; Ή μήπως και τα δύο; Γεια σου ανθρωπάκο. Βλέπω ξεχνάς εύκολα. Και ποιος είσαι και από πού έρχεσαι. Βολεύει ή οι μνήμες δεν πιάνουν τόπο στου νου σου την πατρίδα; Γεια σου ανθρωπάκο. Βλέπω φεύγεις στα δύσκολα αμέσως. Τρέχεις σπίτι σου να κλειδωθείς.

Γεια σου ανθρωπάκο. Βλέπω δεν έχεις όνομα. Έχεις γίνει ένας με όλους. Βλέπω δεν αντιδράς. Βαριέσαι να προσπαθήσεις ή προσπαθείς μόνο για εσένα;

Γεια σου ανθρωπάκο. Βλέπω δεν ονειρεύεσαι πια. Είναι τόσο ακριβά τα όνειρα ή ακόμα θρηνείς τα προηγούμενα; Βλέπω δεν ψάχνεις να μάθεις την αλήθεια, σου αρκεί η μισή. Βλέπω δεν αντέχεις την ασχήμια του κόσμου. Βλέπω πιστεύεις όχι στα μάτια σου, όχι στα αυτιά σου, αλλά σε ό,τι σου πετάνε κι έχει το πιο ωραίο αμπαλάζ. Βλέπω πως δε με βλέπεις. Βλέπω πως δε με ξέρεις. Βλέπω πως γουστάρεις να κοιτάς τον κόσμο απο κλειδαρότρυπες. Βλέπω πως με φοβάσαι. Βλέπω πως δε με πιστεύεις. Βλέπω πως σου φταίνε πάντα άλλοι. Βλέπω πως με συζητάς αλλά δε με κοιτάς. Βλέπω πως με αποφεύγεις. Βλέπω πως δε σε κοιτάς στον καθρέφτη ολόκληρο. Βλέπω πως είσαι μόνος μέσα σε πολλούς. Βλέπω να κοιτάς αν τα ρούχα σου ταιριάζουν, αν τα λόγια σου δε θίγουν, αν οι πράξεις σου δεν παρεξηγούνται. Βλέπω να ντύνεσαι με ό,τι σε κρατά μακριά από ό,τι δεν αντέχεις. Ιδεολογίες, κόμματα, θρησκείες, διαφωνίες, συμφέροντα. Αυτά αναπαράγεις, με αυτά ποτίζεις την ψυχή σου, το μυαλό σου, το είναι σου. Με αυτά χοντραίνεις την πέτσα σου για να μη νιώθεις.

Άκου ανθρωπάκο. Θα έρθει μια μέρα που πνιγμένος στο φόβο σου θα αμπαρώσεις και την τελευταία κλειδαριά και θα αισθανθείς εκεί ασφαλής. Ασφαλής μέσα στο φόβο. Θα κάνεις τα χέρια και τα λόγια σου όπλα και πυρομαχικά σε κάθε τι διαφορετικό για να προστατευτείς. Θα δεις τα αδέλφια σου εχθρούς, θα δεις τους γύρω σου στρατόπεδα, θα μοιάζουν όλα πόλεμος. Θα αρματωθείς με ημιμάθεια, με επιλεκτικές ευαισθησίες, με άρνηση, με θυμό, με θλίψη, με το παράλογο που μοιάζει πια λογικό. Θα ζαλωθείς με τρόμο, με ασπίδα το τεράστιο εγώ σου, με κράνος ανθρωπόμετρα για την αξία της ζωής ανά περιοχή του πλανήτη, θα κάνεις καθιστός στα ζεστά, στα φοβικά “ασφαλή” σου δηλώσεις βαρύγδουπες στο όνομα της δημοκρατίας με όποιο ορισμό θες εσύ να της δώσεις ή σε συμφέρει να της δώσεις. Θα κάνεις αυτό που δε θες να σου κάνουν. Θα τιμωρήσεις χωρίς έλεος. Θα βάλεις ταμπέλες. Θα υποδείξεις συμπεριφορές. Θα εφεύρεις αντίποινα. Θα χτυπάς όποιον σε χτυπά. Θα χτυπάς τυφλά, αέναα μέχρι να τυφλωθείς. Θα στοχεύσεις, θα εκτοξεύσεις πυρ, θα βαφτίσεις την πρόθεση κοινό καλό, θα ξεπλύνεις τη συνείδησή σου, θα πείσεις και τον διπλανό σου να κάνει το ίδιο και έτσι θα νιώσεις καλύτερα.

Θα συνεχίσεις για καιρό να κάνεις πως δεν υπάρχω. Θα κοροϊδέψεις όποιους με πιστεύουν. Θα με χλευάσεις, θα με μειώσεις, θα με αποδομήσεις, θα με αποκαθηλώσεις, θα με σταυρώσεις, θα με ξεφτιλίσεις για ό,τι είμαι και ό,τι εκπροσωπώ. 

Κι εγώ τόση ώρα θα σε κοιτώ. Θα σε παρατηρώ. Θα κρύβομαι να μη με δεις. Θα σε διαβάζω, θα σε ακούω σιωπηλά. Κι όταν πια θα έχεις βουτήξει ολόκληρος στην τρέλα ανθρωπάκο θα έρθει η ώρα να γνωριστούμε εμείς οι δύο. Κι όμως εγώ τότε δε θα σε κρίνω. Δε θα σε στήσω στον τοίχο. Θα είμαι εκεί να σε τραβήξω από αυτόν. Όπου και σε ό,τι κι αν πιστεύεις. Όπως κι αν μοιάζεις, όπως κι αν φαίνεσαι. Ό,τι κι αν θέλεις να μου δώσεις, ό,τι κι αν δεν έχεις να μου δώσεις, ό,τι κι αν θέλεις να μου πάρεις, ό,τι κι αν μου έχεις ήδη πάρει, ό,τι κι αν θες να μου επιβάλεις.

Σε όποιο θεό κι αν προσεύχεσαι, όπου κι αν εναποθέτεις τις ελπίδες σου. Με όσο φόβο κι αν έχεις, με όσο μίσος κι αν έχεις θα έρχομαι προς τα εσένα. Με όσα όπλα κι αν κουβαλάς θα περπατώ προς τα εσένα. Με ό,τι κι αν με χτυπήσεις θα συνεχίσω να έρχομαι προς εσένα. Κι αν πέσω κι αν με ρίξεις θα παλεύω να φτάσω σε εσένα. Θα σου μιλάω με φωνή καθαρή, με λόγο ευθύ, θα σου δείχνω γύρω μας το χάος μα θα είμαστε εγώ κι εσύ μοναχά. Κι αν με βρίσεις θα σου στέλνω φιλιά. Κι αν με απειλήσεις θα σε πάρω αγκαλιά. Κι όσο μου μιλάς για θεό εγώ δεν θα έχω θεό. Κι όσο κι αν απομακρυνθείς θα συνεχίσω να τρέχω σε εσένα.

Κι όταν σε φτάσω αποκαμωμένοι και λαβωμένοι κι οι δυο απ’ όσα μας χωρίζουν θα απλώσω το χέρι. Κι αν το τραβήξεις θα το απλώσω πάλι. Θα το απλώνω όσο χρειαστεί, όσο κι αν κουραστώ, όσο χρόνο κι αν μου πάρει για να στο πιάσω γερά. Και θα σου δείξω λουλούδια να ανθίζουν στο μπετό. Και θα σου μάθω από την αρχή πως τα αντίθετα και τα διαφορετικά ταιριάζουν. Και δε θα έρθω να σου πω εγώ το σωστό αλλά να το φτιάξουμε μαζί το σωστό. Και θα σου εξηγήσω πόσος χώρος υπάρχει για εσένα, για εμένα, για κάτι πιο δυνατό από εμάς που λέγεται ζωή.

Και θα επουλώσω πληγές και θα γιατρέψω συνειδήσεις και θα σε προστατέψω απ’ όσους θέλουν να σε κατασπαράξουν και θα γίνω καταφύγιο να κρυφτείς και μαντήλι να σου σφουγγίσω τον ιδρώτα και φάρμακο να σε γιατρέψω και ομπρέλα να μη βραχείς και στεγνό ρούχο να ζεσταθείς και φαγητό να τραφείς και καθαρό νερό να πιείς και χαμόγελο για να γελάσεις και θα γίνω ησυχία για να κοιμηθείς και θα γίνω κλουβί για τα άγρια μέσα σου και αλήθεια για να πειστείς και θα γίνω προσπάθεια για να σταθείς και θα γίνω γνώση και θα γίνω βοήθεια και θα γίνω ώμος για να πιαστείς και θα γίνω πατρίδα να βρεις σπίτι και θα γίνω μάνα σου και αδελφή σου και οικογένειά σου και φίλη σου και θα γίνω μια υποψία στο μυαλό σου μήπως ο κόσμος μπορεί και αλλιώς, και θα σου κάνω τον φόβο δύναμη και το αδύνατο πραγματικότητα και δε θα έχεις πια υποκοριστικά άνθρωπε. 

Και αν ποτέ καταφέρεις να με κοιτάξεις στα μάτια, κι αν ποτέ βρεις μιλιά να αρθρώσεις και δύναμη να σταθείς και με ρωτήσεις πως με λένε κι απο που έρχομαι θα σου πω πως ούτε όνομα ούτε πατρίδα έχω σ’ αυτή την ανθρωπότητα. Αλλά οι φίλοι με φωνάζουν ελπίδα.

p.s. Ευχαριστώ πολύ το http://www.doctv.gr για τη δημοσίευση του κειμένου στις 05/12/2015 Link: http://www.doctv.gr/page.aspx?itemid=spg9073

Υπάρχει ένα μέρος

Υπάρχει ένα μέρος που κανείς δεν ξέρει. Πολλοί θα μπορέσουν να σε δουν, να με δουν, να πουν, να σχολιάσουν, να προσπαθήσουν να καταλάβουν. Αλλά θα υπάρχει πάντα ένα μέρος που κανείς δε θα μπορέσει να φτάσει. Εκεί που εγώ κι εσύ συναντιώμαστε. Εκείνο το μέρος που καθόμαστε και ξαπλώνουμε κάτω απο ένα δέντρο, που δεν υπάρχει κανείς, που τίποτα δεν φοβίζει κανέναν.

Ένα μέρος που δεν είναι μακριά. Δεν είναι πιο μακριά απο τη σκέψη μας. Ένα μέρος που δεν φωνάζει κανείς. Που δεν σε αγγίζει κανείς. Που δεν με αγγίζει κανείς. Που δεν μας αγγίζει τίποτα. Ένα μέρος που αφήνουμε τα λάθη πίσω μας. Ένα μέρος που του δίνουμε ζωή κάθε φορά που ενώνουμε τα δάχτυλά μας και τραβά γλυκά ο ένας τον άλλο.

Πότε ο ένας, πότε ο άλλος μπροστά προχωράμε χωρίς να ξέρουμε τι έρχεται. Αλλά ότι και να έρθει ποιος το λογαριάζει; Αφού μαζί μπορούσαμε μέσα στην καρδιά μας τα πάντα. Κι ας έμοιαζαν στους άλλους με έναν σωρό απο τίποτα και μπόλικο καθόλου.

Υπάρχει ένα μέρος που εγώ και εσύ παίζουμε κάτω απο τον ήλιο, σαν παιδιά ενός έρωτα που εμείς γεννήσαμε, εμείς μεγαλώσαμε, εμείς σπρώξαμε στη ζωή. Υπάρχει ένα μέρος που το εσύ είμαι εγώ και εγώ είμαι εσύ. Που πέφτουν όλες οι άμυνες, οι διαχωριστικές γραμμές, που δυναμώνουν τα γέλια, που φωνάζουν οι σιωπές, που σιωπούν οι λέξεις.

Και όταν θα βρέχει, κι όταν όλα θα σκοτεινιάζουν θα υπάρχει ένα μέρος που εγώ πάντα θα σε περιμένω. Γιατί μόνο εκεί όλα μπορούν να σε ησυχάσουν, να σε παρηγορήσουν γλυκά, να σε κοιμήσουν στην αγκαλιά τους, να σε νανουρίσουν. Να μη μου φοβάσαι, να μη σε παίρνουν άσχημα όνειρα μακριά, να είσαι ασφαλής. Και τις μέρες που θα είναι όλα γύρω άδεια, που δεν θα έχεις απο που να πιαστείς, που δεν θα ξέρεις γιατί, που δεν θα ανήκεις πουθενά θα υπάρχει ένα μέρος που ήσουνα πάντα.

Μέσα μου.

Against all odds

Φαντάσου ένα μέρος γεμάτο κόσμο. Φασαρία πολύ και η μουσική στη διαπασών. Τα φώτα χαμηλώνουν και ο θόρυβος μεγαλώνει. Και είναι τόσοι πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι γύρω σου αλλά μοιάζουν τόσο αδιανόητα ίδιοι. Σου μιλάνε και δεν ακούς. Σε κοιτούν μα δε βλέπεις. Μερικοί γεννήθηκαν για να βλέπουν μόνο ό,τι εκείνοι θέλουν. Για να ακούν όσα έχουν σημασία. Όλα τα άλλα βάλε τα σε μια γωνία, πέτα τα, ξεφορτώσου τα. Περιττά λόγια, άνθρωποι μισοί, ψυχές ημίαιμες. Αλητεύεις μέσα στο ίδιο σου το μυαλό. Θυμάσαι. Ποιος είσαι. Απο που έρχεσαι. Τι πέρασες για να φτάσεις εδώ. Σημείο μηδέν. Κι όμως κανείς δεν βλέπει. Κανείς δεν ακούει. Φωνάζεις μέσα σου έτσι δεν είναι; Ουρλιάζεις χαμογελώντας σε μεσοαστικές εκδηλώσεις χαράς. Που έχωσες τον διάολο που νταντεύεις τόσο καιρό;

Μυτερά γέλια και συνειδήσεις χωρίς ξεκάθαρη πρόθεση. Πότε ξέχασαν όλοι να ζούνε γι’αυτό που ονειρεύτηκαν; Ή μήπως κάποιοι δεν έφτασαν ποτέ εκεί; Και πόσες συμπαντικές συναστρίες ζευγάρωσαν σα ζώα πάνω απο το κεφάλι σου για να φτάσω εδώ. Μπροστά σου. Με ακούς; Είμαι η δική σου φωνή. Είμαι η δική σου ιστορία. Είμαι αυτό που επέλεξες να γίνεις. Είμαι η σκέψη μέσα στην τελευταία τζούρα πριν πετάξεις το τσιγάρο.

Αντέχεις; Να περάσεις μέσα απο σκοτάδια και δράκους. Να καταλαγιάσεις φοβίες και τρέμουλα. Να τα δεις όλα καθαρά και να τρέξεις. Να μη χάσεις τίποτα για εσένα απο εδώ και πέρα. Να θυσιάσεις χωρίς να θυσιαστείς. Να ανακαλύψεις ξανά όλα αυτά που σε έκαναν να χαμογελάς.

-Ξέχασες; Να πιστεύεις.

-Ξέχασα. Να πιστεύω.

-Και τώρα;

-Τώρα τι;

-Τι μένει τώρα;

Ότι και να μένει ξεκινά εδώ. Πόσο λίγο μπορεί να είναι αν κρατήσει για πάντα; Πόσο κακό να είναι αυτό που το νιώθεις πιο σωστό απο όλα τα άλλα.

Οι άλλοι; Χαμηλώνεις το βλέμμα, κοιτάς πίσω, πόσες αγκαλιές, πόσα λόγια, μια ζωή ολόκληρη, φίλοι, σύντροφοι, γνωστοί. Φαντάσου ένα μέρος γεμάτο κόσμο. Φασαρία πολύ και η μουσική στη διαπασών. Τα φώτα χαμηλώνουν και ο θόρυβος μεγαλώνει. Και κάπου εκεί υπάρχει κάτι για εσένα. Κάτι που μοιάζει με όλα τα άλλα μα είναι για εσένα. Το νιώθεις; Το βλέπεις; Το ακούς; Το ξεχωρίζεις. Στάσου μπροστά του. Μη φοβάσαι. Αν δεν είναι για εσένα θα προσπεράσει όπως τόσα. Αν δεν αντέξει θα είναι γιατί δεν γεννήθηκε για να αντέξει τον κόσμο σου. Γιατί ποτέ δε θα μπορέσει να γίνει ο κόσμος σου.

Δε φταίνε οι άλλοι που δεν αντέχουν. Φταις εσύ που πας ως το τέλος. Ανάποδα. Πάντα ανάποδα. Και πόσο το πληρώνεις αυτό. Κάθε μέρα που το γέλιο σου κρύβει αδιαφορία. Κάθε πρωί που ξυπνάς δίπλα σε σώματα κρύα. Κάθε φορά που αναβάλλεις εσένα.

Και πόσοι αλήθεια κατάλαβαν ποτέ; Πόσοι μείνανε τελικά για να δούνε; Πόσο νωχελικά μπορείς να σπρώχνεις μια ζωή να μεγαλώσει. Πόσες εξαρτήσεις έβαλες στη ζωή σου και δεν εξαρτήθηκε τίποτα τελικά απο εσένα.

Είναι ώρα. Να σηκωθείς. Κι αν κανείς δε θέλει; Κι αν όλοι σε σπρώχνουν; Κι αν όλοι σε πετάνε κάτω πάλι; Δε σηκώνεσαι. Κατάλαβες; Ήρθε η ώρα να πετάξεις.

Για πόσα στη ζωή σου μπορείς να κάνεις χώρο; Μόνο για την αγάπη. Γι’ αυτή την ανόθευτη αγάπη που υπάρχει. Γι’αυτή που σε έμαθαν μικρό και απο τότε πέρασες όλη σου τη ζωή να την αναζητάς χωρίς να συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο. Υπάρχει;

Υπάρχει αυτό το ξημέρωμα που δεν θες να τελειώσει, που όλα μικραίνουν και μεγαλώνουν ανάλογα με το πόσο κοντά ή μακριά είσαι σε αυτό που θες, που όλα γίνονται μαύρα χωρίς και τόσο φωτεινά με. Που δεν έχει σημασία η ώρα, το μέρος, το στυλ, οι υποχρεώσεις, τα πρέπει, τα μη, οι κανόνες, οι συνήθειες. Μόνο αυτό που σε γεμίζει. Και γεμίζεις, ξεχειλίζεις και πνίγεσαι αλλά σε σώζει αυτός ο πνιγμός. Αλήθεια πόσο σε σώζει απο τις ανάσες που έπαιρνες απο συνήθεια.

Αυτή η ακατάπαυστη, ακατάληκτη, χειλικοέρπουσα ανάγκη σου που έκρυβες σε τραγούδια, διαθέσεις, όνειρα. Αυτό δεν είναι; Να ταξιδεύει η ψυχή σου, τα μέσα σου εκεί που κανείς άλλος δεν έχει πατήσει. Σε ένα μυαλό αχαρτογράφητο. Σε μια αγκαλιά ανεξερεύνητη. Σε κάτι που ποτέ δεν ήταν δικό σου αλλά το νιώθεις πιο δικό σου απο ποτέ. Παίζει παιχνίδια το μυαλό; Παίζει. Ας παίξει το δικό του σκοπό κι ας παίξω εγώ τον δικό μου. Ας παίξουν μαζί σου όλες οι γαμημένες δυνάμεις του κόσμου. Εσύ είσαι πιο δυνατός. Ποιος μπορεί να νοιαστεί γιατί είσαι διαφορετικός και να αφήσει στο πλάι τον εγωισμό που θρέφει απο παιδί. Ποιος στο τέλος της ημέρας μπορεί να καταλάβει και να διαβάζει τις σιωπές. Χαίρεσαι. Λυπάσαι. Σε θλίβει ο κόσμος. Που σπρώχνει ένα μαχαίρι πάνω σου σε κάθε ευκαιρία. Αν δεν είσαι έτσι, αν δεν μιλάς έτσι, αν δεν ντύνεσαι έτσι, αν δεν ζεις έτσι, αν δεν αντέχεις έτσι, αν δεν όλα έτσι. Βλέπεις ένα ζώο χωρίς νερό. Το παίρνεις μαζί σου. Ελεύθερος μαζί σου αλλά αγαπημένος. Έτσι.

Πόσα παραπάνω μπορείς να χάσεις απο εσένα; Τίποτα. Πόσο πιο πολύ να κρυφτείς απο αυτά που κάνουν την καρδιά σου να χτυπάει. Παίζεις κρυφτό με εσένα. Εσύ τα φυλάς. Εσύ σε βρίσκεις. Και πάμε πάλι. Πόσες φορές; Ξέρεις. Δεν είναι που ζηλεύεις που δεν είσαι κάπου μια στιγμή στο χρόνο. Είναι που είσαι εκεί ακριβώς γιατί χτυπά η καρδιά σου. Κι ας μη μπορείς να δεις χαμόγελα. Ας μη μπορείς να ζηλέψεις τον αέρα που κάποιος αναπνέει. Κάνε ένα βήμα πιο πέρα και μοιραστείτε τον.

Και μέσα σου θα διαβάζεις εκείνες τις γραμμές τις αλλοτινά τόσο ξένες “..έλα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά. Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο, να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος. Να σου δώσω συντριβή, να μην είσαι μούτρο, να μου δώσεις χόβολη, να μην ξεπαγιάσω. Κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου, για να μάθεις πια να μην κλωτσάς..”. Και κανείς δε θα καταλάβει. Και τι έγινε; Και ποιος ποτέ βυθίστηκε σε αυτές τις σκέψεις σου τις τόσο βρώμικα καθάριες, τις ακατανόητα δυσβάσταχτες εκείνες τις μεγάλες ώρες της νύχτας;

Κι αν παραφράσουμε το δημιουργό θα φώναζαν τα πάντα γύρω  “Και τι δεν κάνανε για να μας θάψετε αλλά ξεχάσατε πως εμείς μαζί ήμαστε σπόρος”. Και με αλήθεια και κουράγιο και με αγάπη όλα αλλάζουν. Γιατί είναι σπόρος. Πάτα τον και θα φυτρώσει παραδίπλα. Αλλιώς δε ζούμε τίποτα παρα μόνο συγκυρίες.

Κλείσε τα μάτια. Και έχεις ένα κενό. Και φυσάει ένας λίβας που φέρνει στο άρρωστα μοναχικό, ελεύθερο μυαλό σου μια σκέψη. Σε γεμίζει. Σαν ένα μωρό παιδί στην αγκαλιά σου που ψάχνει το στήθος σου να τραφεί. Να γεμίσει. Να χορτάσει. Και σε λίγο ξανά πάλι. Σε χρειάζεται. Για να μεγαλώσει. Και είσαι εκεί να υπομείνεις ό,τι χρειάζεται γιατί γίνονται μαζί όλα πιο ωραία. Γιατί μαζί με αυτό μεγαλώνεις κι εσύ ξανά. Και τελικά πρόσεξες αν φυσάει ακόμα ή απλά έκλεισε το κενό;

Και μπορείς να αναπνέεις βαθιά ως τη στιγμή που θα ακούσεις να λέω σε βρήκα. Με βρήκα. Δεν φέρω τίποτα στην πλάτη μου αλλά είμαι εδώ. Δεν έχω να χαρίσω γιατί τα έδωσα όλα. Τα ξόδεψα όλα για να φτάσω ως εδώ. Δεν πιστεύω σε τίποτα παρά μόνο σε εμάς. Να μη μετανιώνεις για τίποτα. Να μη λυπάσαι για τίποτα. Πες πως είσαι ένας άνθρωπος όπως όλοι. Μέχρι που θα με ακούσεις να σου ψιθυρίζω. Δεν είμαι τέλεια, δεν είμαι διαφορετική, δεν είμαι καλύτερη, δεν είμαι ξεχωριστή, δεν είμαι όμορφη, δεν είμαι έξυπνη, δεν είμαι χαρισματική. Αλλά είμαι στην πόρτα σου ξυπόλητη και βρώμικη και χρησιμοποιημένη και με σκυμμένο κεφάλι και νυστάζω. Και δε θα έχεις δει τίποτα πιο αποκρουστικό στη ζωή σου να σου λέει πάρε με αγκαλιά. Κι αν δεις μέσα μου και καταλάβεις θα ξεκινήσουν όλα εκεί. Γιατί έλειπαν καιρό. Κι εγώ θα δώσω σε εμάς κάθε ευκαιρία που δεν μου και δεν σου έδωσε ποτέ κανείς στη ζωή. Και μέτρια θα ξεκινήσουμε για το πιο μεγάλο φινάλε. Ήσυχα μα εκκωφαντικά. Ανάποδα μα φανταστικά. Φαντάσου ένα μέρος γεμάτο κόσμο. Φασαρία πολύ και η μουσική στη διαπασών. Τα φώτα χαμηλώνουν και ο θόρυβος μεγαλώνει. Μη φανταστείς τίποτα. Όλα είναι εδώ.

Να τα γκρεμίσουμε. Να τα φτιάξουμε απο την αρχή. Χωρίς εγώ χωρίς εσύ, χωρίς το πριν, χωρίς γιατί, χωρίς μετά, χωρίς αν, χωρίς τίποτα. Και πως το λένε αυτό σου έμαθε κανείς;

Απλά ζωή.

 

Rethimno

Photo: By me, Rethimno, Crete. Summer Dawn

*Ντίνος Χριστιανόπουλος, Με κατάνυξη – Ανυπεράσπιστος καημός (1960)

Beware doll, you’re bound to fall..

Δεν έχω καλύτερο από το να οδηγώ μεγάλες αποστάσεις. Ανοίγω μουσική. Πάντα μουσική.  http://www.youtube.com/watch?v=_Gockw7cMXc

Και φεύγω μακριά. Δεν ξέρω αν αυτό που μου αρέσει πιο πολύ είναι που πάω κάπου, που φεύγω από κάπου αλλού ή που βρίσκομαι σε αέναη κίνηση. Ίσως γιατί οι τελευταίες μέρες μου φωνάζουν. Πως χρειάζονται προσοχή, τη δική μου. Όταν δεν μπορείς να ξεφύγεις από τις σκέψεις σου πήγαινέ τις κάπου να προβληματιστείτε παρέα. Τουλάχιστον με θέα. Βοηθά στην περίπτωση που όλα καταλήξουν σε ένα δράμα. Θα έχεις να θυμάσαι εκείνες τις αποφάσεις που πήρες δίπλα στο κύμα. Κι ας ήταν μαλακισμένες, ήταν δίπλα στο κύμα. Αυτές είναι οι φορές που κάθεσαι ακίνητος, σαν παγωμένος στο χρόνο. Αναλογίζεσαι και ξάφνου έρχεται ένας αέρας να ρίξει κάτω το ποτήρι και ο ήχος του σημαίνει πολύ περισσότερα από ένα γυαλί που σπάει. Πιστεύεις πως είναι το σημάδι  που περίμενες.  http://www.youtube.com/watch?v=0AvuweztG4Q

Έφτασα σπίτι. Ανοίγω μουσική. Πάντα μουσική. Ρυθμικά έκανα και τα πιο μεγάλα μου λάθη. Μελωδικά τα άφησα πίσω με την πιο δυνατή rock. Ονειρευόμουν κάποιες στιγμές να μπορούσαμε μαγικά ν’ ακούσουμε  το soundtrack αυτού που ζούμε κάθε δεδομένη στιγμή.

Κλείνω τα μάτια. Τραγουδώ με τη μουσική. Πάντα με τη μουσική.http://www.youtube.com/watch?v=aGCX–zomnk

Δεν μπορώ να ξορκίσω τίποτα ενοχικό. Όχι, δεν είναι που δεν μπορώ. Δεν είναι που δεν αντέχω. Είναι που δεν θέλω. Τόσο απλά. Τόσο αληθινά. Ανεβάζω τα πόδια ψηλά, με αγκαλιάζω. Πόσο ψυχρή να γίνει ποτέ αυτή η αγκαλιά; Αυτή που είπε κάποτε κάποια πως ανήκει σε όλους και σε κανέναν. Ξένη γη μέσα στη νύχτα τα χέρια γύρω από το δικό σου κορμί. Κράτα κλειστά τα μάτια και πάρε μια ανάσα. Πες πως δεν είσαι εσύ που σε κρατάς.

Τα πίσω, τα πριν, τα χθες, τα γιατί, τα δεν ξέρω. Πλυντήριο να το απλώσεις το κάνετε οι περισσότεροι. Απορώ γιατί. Για να δεις ποιος λεκές δεν έφυγε ποτέ; Μη ξεπλένεις τίποτα. Άστα όλα εκεί λερωμένα. Φόρεσέ τα και ξανά αν το θέλεις. Μη σε νοιάζει. Μη σε νοιάζει. Μη σε νοιάζει. http://www.youtube.com/watch?v=xZGcw9HHOkU

Κι ας πληρώνεις το πόσο διαφορετικά είναι όσα έχουν να κάνουν με σένα. Ήσουν αυτή που έβαζε τη μπλούζα ανάποδα και είχε πάντα λυμένα κορδόνια. Ήθελες να γίνεις σκουπιδιάρης. Δεν έκλαψες ποτέ σα μωρό. Ήσουν αυτή που άργησε να μιλήσει πιο πολύ από όλα τα παιδάκια και μια μέρα είπε την πρώτη της λέξη απλώνοντας το δάχτυλο στον ουρανό. Αεροπλάνο. Μου έρχεται ένα γέλιο πνιχτό. Η ζωή μου πια ένα αεροπλάνο. Πολλαπλοί προορισμοί και πάντα στην απογείωση ο απολογισμός. http://www.youtube.com/watch?v=hk3mAX5xdxo

Λογαριάσου και προχώρα. Μόνο μπροστά. Μη σταματάς στις φωνές και υπέκυψε στην αλλεργία που έχεις στα πρέπει, τα μη, τα όχι. Ότι σκέφτηκε άνθρωπος, άνθρωπος καταρρίπτει. Η ανατροπή είναι η δική μου προσωπική ένεση αδρεναλίνης. Αυτό είναι από τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή. Ότι μέσα σε ελάχιστες στιγμές αυτό που είχες ως χθες για θεό είναι τώρα σκουπίδια.  Και το ανάποδο. http://www.youtube.com/watch?v=BfOdWSiyWoc

Ευχή και κατάρα σου δίνω από όπου περνάς να τα κάνεις όλα να τρέμουν, να ανατριχιάζουν, να αλλάζουν. Να τα αλλάζεις και μέσα από αυτά να αλλάζεις κι εσύ. Να έρθει μια στιγμή ξανά που μέσα στο χαμό, τους γύρω σου, τον κόσμο όλο θα βρεθεί μια και μόνο ευκαιρία. Θα απλώσεις το χέρι χωρίς δισταγμό στο άγνωστο. Όμορφο; Ποιος ξέρει. Αλλά το θες δικό σου. Μέσα από όλα και όλες θες να είναι δικό σου. Απλά και όμορφα. Χωρίς να εξηγείς. Από πού έρχεσαι, τι κουβαλάς. Να ξέρεις πως η σιωπή είναι λύτρωση και απαραίτητη. Και πώς να ζεστάνεις μια καρδιά; Τι να κάνεις με ένα χαμόγελο και τη σκέψη; Είναι σκλαβιά η περιέργεια. Και εμένα με πεθαίνει το να θέλω και να μην τολμώ μερικές φορές. Δεν υπάρχει γιατί, δεν υπάρχει εξήγηση, μόνο ένας ρυθμός που μεγαλώνει μέσα σου μέρα με τη μέρα και γεμίζει με σκέψεις κι άλλο το μπερδεμένο σου μυαλό. Εκείνο το ποτήρι που έσπασε, θυμήθηκες τώρα πως δεν υπήρχε ποτέ πάνω στο τραπέζι; Κι όμως το άκουσες να γίνεται χίλια κομμάτια. http://www.youtube.com/watch?v=QKntY8WkNYQ

Εγώ είμαι. Αλήθεια. Υπάρχω με όλες εκείνες τις ατέλειες που απλά με κάνουν πιο συνηθισμένη από ποτέ. Και έτσι γίνεται η νύχτα μέρα και πάλι θα ξημερώσει. Όταν έρχεται από το πουθενά το παράλογο. Το άκυρο, το από αλλού φερμένο. Περιτριγυρισμένο από λέξεις, λόγια, παιχνίδια και παίζει κι αυτό. Μαζί μου, με όλους, με τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν ξέρω καν γιατί με απασχολεί. I don’t do that kind of games. Κάτι γίνεται και το ένστικτο κινείται με ρυθμούς που δεν μπορώ να ελέγξω. Ποιος έχει τον έλεγχο και ποιος ακολουθεί. Δεν έχω χρόνο για τα παιχνίδια του μυαλού. Αλλά έχω ψυχή και σώμα που μονο πάσο δεν πάει. Αρκεί να καταλάβεις.

I am not willing to hate the player. Just change the game. Τόσο απλά. http://www.youtube.com/watch?v=A4gBzUwo6Iw

Image