Ευκαιρία, η

Λέξη: ευκαιρία, Ετυμολογία: [<αρχ. εὐκαιρία < εὔκαιρος < εὖ + καιρός]

Η ευκαιρία που θες, που ψάχνεις, που κυνηγάς, που ονειρεύεσαι. Αυτή που πάνω της ποντάρεις ό,τι πιστεύεις πως θες. Αυτή που έχει μέσα όλα όσα χρειάζεσαι για να κάνεις το ταξίδι σου. Το όποιο, μικρό ή μεγάλο. Μόνος, με παρέα, για ευθεία, πίσω, δεξιά, για όλους εκείνους τους προορισμούς που θες να φτάσεις. Ακόμα κι αν αυτό είναι να ικανοποιήσεις τους γύρω σου.

Ξεκινάς και σκέφτεσαι αν είχες πραγματικά ποτέ μια. Εκείνη την πρώτη. Καμιά φορά την πρώτη ευκαιρία δεν την καταλαβαίνουμε καν. Την προσπερνάμε. Άλλες φορές νομίζουμε πως στέκεται μπροστά μας παντοδύναμη, ενώ είμαστε μπροστά στο κενό, αλλά δεν είναι εκεί. Κάποιες φορές τη χαραμίζουμε.

Ορισμένες φορές μεταμορφώνεται. Είναι μεγάλη ενώ μας φαίνεται μικρή. Άλλες δεν είναι καν ευκαιρία. Μπορεί και ντύνεται. Σαν περίσταση. Μπορεί και εμφανίζεται, όχι ως κάτι απρόσωπο, αλλά και σαν άνθρωποι γύρω μας. Και αυτοί γίνονται τότε η ευκαιρία μας. Εξ’ ορισμού μας έμαθαν πως είναι κάτι που πρέπει να αρπάξουμε. Τις αρραβωνιάσανε με προξενιό αυτές τις δύο λέξεις. Άρπαξε την ευκαιρία. Γιατί σε κάνανε να πιστέψεις πως είναι για καλό.

Καμιά φορά οι ευκαιρίες δε μας βγάζουν πουθενά. Νιώθουμε πως μας γυρνάνε πίσω ή μας κρατάνε στάσιμους. Αμφισβητώντας τότε αν ήταν όντως ευκαιρίες αυτό που μέχρι χθες ήταν η ευκαιρία σου να αποδείξεις στον κόσμο κάτι. Για εσένα, το ποιος είσαι, το πόσα μπορείς, το τι αντέχεις. Έχουμε την τάση να τους δίνουμε υπόσταση. Ειδικό βάρος. Χωρίς να βάζουμε μέσα στην εξίσωση αυτό τον συντελεστή που τα επιταχύνει όλα. Εμάς. Το πως εμείς αντιλαμβανόμαστε αυτή την ευκαιρία και πως θα την αξιοποιήσουμε. Και πολλές φορές χάνουμε. Και την ευκαιρία και εμάς μέσα σε αυτήν.

Και εκεί που σκέφτεσαι πως έχεις εξαντλήσει κάθε περιθώριο η μοίρα είναι ο πιο εύκολος κάδος που εφευρέθηκε ποτέ στον κόσμο για να πετάξεις όσα δε θες να πάρεις επάνω σου. Ή οι άλλοι. Ξεχνώντας πως είσαι και εσύ ο άλλος των υπολοίπων. Κι αυτά τα υπόλοιπα σε κάποιο χαλί απο κάτω τα πετάς για να μη τα βλέπεις αλλά ξέρεις…με τον καιρό θα μαζευτούν πολλά εκεί.

Και κάπου εκεί αρχίζεις και σκέφτεσαι την επόμενη ευκαιρία και αν θα υπάρξει. Πολλές φορές μικρές ανάσες, απο αιτιάσεις και αφορμές τριγύρω, μας κάνουν να πιστεύουμε πως αυτή ξανάρθε. Κυρίως γιατί έχουμε ανάγκη να βαφτίσουμε αυτό που χρειαζόμαστε ευκαιρία. Και τις περισσότερες φορές πρέπει εσύ να δοθείς στην ευκαιρία παρά αυτή σε εσένα. Και δεν μας δίνουμε. Ακριβοθώρητοι. Βουνά που δεν πάνε στον Μωάμεθ η ευκαιρία όταν την δίνουμε εμείς και μια απλή αναλογική όταν είναι να την λάβουμε.

Αν κάτι σου συμβεί το δαιμονοποιείς. Αν σε πληγώσει. Και εκεί αποκλείονται ξανά δεύτερες ευκαιρίες απο μελλοντικές μας αποφάσεις. Αλλά τελικά είναι απλό. Γιατί η δεύτερη ευκαιρία ίσως είναι αυτό που χρειάζεσαι. Γιατί σε ξέρεις καλύτερα, γιατί έμαθες να αναγνωρίζεις και τα λάθη σου και τα σωστά σου. Και έχεις κάθε δικαίωμα να τη ζητήσεις και έχουν κάθε δικαίωμα να στην αρνηθούν. Και έχεις κάθε δικαίωμα να το βρεις άδικο αλλά να το δεχτείς.

Δεύτερη ευκαιρία στη ζωή προσπαθούν να έχουν αυτοί που ξεριζώθηκαν απο έναν τόπο με επιλογή το θάνατο ή τον αργό θάνατο με μια ελπίδα πως αυτή τη φορά τα ζάρια ίσως δεν πέσουν έξω απο το τάβλι ακόμα και αν ποτέ δε θα φέρουν εξάρες.

Δεύτερη ευκαιρία μπορεί να είναι ένα συγνώμη. Όχι για να διορθώσεις κάτι. Καμιά φορά απλά για να καταφέρεις σε δεύτερη ανάγνωση να δεις απέναντί σου τον άλλο όπως ακριβώς είναι και οχι οπως θα ήθελες ή πίστευες.

Δεύτερη ευκαιρία είναι και τα λάθη σου. Είναι η δική σου στιγμή να μη τα ξανακάνεις ή να τα ξανακάνεις. Να έχεις μάθει απο αυτά, να μην έμαθες τίποτε απο αυτά. Να είναι τη δεύτερη φορά αυτά τα ίδια λάθη τελικά το σωστό κι ας μην ήτανε την πρώτη.

Και αν καταφέρεις να διώξεις απο μέσα σου αυτό τον ακέλυφο πυρήνα του εγώ σου και σηκώσεις το κεφάλι και κοιτάξεις γύρω θα δεις έναν κόσμο γεμάτο απο χαμένες ευκαιρίες. Γεμάτο απο ανθρώπους που δεν τις έδωσαν και ανθρώπους που ποτέ δεν τις πήραν. Ακόμα περισσότερο απο ανθρώπους που δεν τις κατάλαβαν καν.

Και έρχεται μια στιγμή, μπροστά σε ένα φανάρι, κυριολεκτικό ή μεταφορικό. Γραμμή εκκίνησης το λέω εγώ. Ξέρεις πως σε λίγα δευτερόλεπτα θα ανάψει πράσινο. Και θα είναι η ευκαιρία σου να φύγεις. Όχι να επιταχύνεις. Ή να ξεκινήσεις χαϊδεύοντας απαλά το γκάζι. Αλλά είναι ίσως η ευκαιρία να στρίψεις δεξιά ή αριστερά γιατί πάντα ευθεία πήγαινες.

Και δεύτερη ευκαιρία είναι όχι αυτό που δίνεις στους άλλους αλλά αυτό που δίνεις σε εσένα. Είναι η δεύτερη ευκαιρία που θα δώσεις στον εαυτό σου. Να κάνει αυτό που θέλει και να στέκεται στα πόδια του. Δεύτερη ευκαιρία είναι να φοβάσαι αλλά να εξακολουθείς και να απλώνεις το χέρι, να εμπιστεύεσαι. Πως θα ξαναπέσεις και όχι στα μαλακά απαραίτητα και να το ξανακάνεις. Ξανά και ξανά και ξανά.

Και η δεύτερη ευκαιρία δεν έρχεται πάντα με τα ίδια πρόσωπα, ούτε με παρόμοιες καταστάσεις, ούτε με ίδιες αφορμές ή ανάλογες περιστάσεις. Καμιά φορά η δεύτερη ευκαιρία μοιάζει πολύ διαφορετική απο την πρώτη. Σε όλα. Και εκεί κάποιες φορές σκέφτεσαι αν αξίζει να παλεύεις τόσο πολύ για να συντονιστούν οι ευκαιρίες σου με τις ευκαιρίες των αλλωνών και να καταλάβετε πως η ευκαιρία του ενός είναι η ευκαιρία του αλλουνού. Να δείτε οτι οι ευκαιρίες δεν εμφανίζονται απο το πουθενά. Καλλιεργούνται απο τις συνθήκες αλλά οι ευκαιρίες είμαστε εμείς. Είμαστε ο χώρος, ο χρόνος, η διάθεση, ό,τι δίνουμε δικό μας αλλού, έξω απο εμάς. Και αν χάσει κάποιος την ευκαιρία μας ενδεχομένως να χάνει και εμάς αλλά τελικά δεν είμαστε τίποτε περισσότερο απο την ευκαιρία που δώσαμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας κάποιος να μας χάσει. Και δύσκολο να χάνεις. Δύσκολο να έρχεσαι δεύτερος. Δύσκολο να είναι πολύ αργά. Αλλά εύκολο να αλλάζεις ό,τι θέλεις στη ζωή σου. Και να σου δώσεις μια πραγματική ευκαιρία. Να ζήσεις όπως εσύ θες, με αυτούς που θες.

Κι αυτή η πρώτη ή δεύτερη ευκαιρία που θα σου δώσεις θα είναι περισσότερο απο αυτό που ονειρεύτηκες γιατί δεν ήξερες πόσο ωραίο μπορεί να είναι. Και θα είναι τόσο ωραίο. Και θα είναι τόσο γεμάτο. Και θα είναι τόσο δυνατό. Και δε θα σε τρομάζει και θα ακουμπάς επάνω της και θα ξαποσταίνεις ήσυχος.

Κι αν την ευκαιρία σου την έχεις κοιτάξει στα μάτια, αν έπεσες επάνω της στρίβοντας σε ένα στενό, αν την ξέρεις και της χαμογελάς αλλά δεν της συστήθηκες ακόμα ίσως δεν είναι έτοιμη και εκείνη για εσένα. Ή εσύ γι’αυτήν. Αλλά μη φοβάσαι. Μη φοβηθείς ποτέ τίποτα ξανά. Αν θέλεις θα τη βρεις λίγο παρακάτω και θα σε βρει κι αυτή. Ίσως όχι με τον πιο ορθόδοξο τρόπο, όχι εύκολα, όχι ανώδυνα, όχι με timing και πρόγραμμα. Απλά και πιο σωστά απο ποτέ θα είναι εκεί και θα σε περιμένει να είσαι έτοιμος. Να την αρπάξεις.