Για όλα αυτά…

Και φεύγει. Και έρχεται. Ο χρόνος, η διάθεση, κάτι στον αέρα. Και εμείς εδώ. Αλλά όχι πια ίδιοι. Γι’αυτό μη χάνεις στιγμή. Για σένα. Για τις όποιες φορές μέσα σε 364 στιγμές ένιωσες μόνος, οτι είσαι λίγος, οτι είσαι πολύς, οτι μπορείς καλύτερα, οτι αξίζεις περισσότερα, οτι αδικείσαι, οτι ξεχωρίζεις, οτι χάνεσαι στους πολλούς.
Που ήθελες να κρυφτείς, που ήθελες να φανείς, που ήσουν άδειος, που ήσουν γεμάτος, που έχανες το κουράγιο, που έβρισκες τη δύναμη, που σου έλειπε κάποιος, που περίσσευες κάπου.

Για τις φορές που δεν έβρισκες σκοπό να σηκωθείς απο το κρεβάτι, για τις φορές που δεν ήθελες να τελειώσει μια τέλεια νύχτα, για το γκάζι που πάταγες σε αδιέξοδα, για τις φορές που έκανες λάθη, που χτύπησες το κεφάλι σου στον τοίχο, για τις φορές που έκλαψες, για τις στιγμές που δε μπορούσες να σταματήσεις να γελάς. Για τις ελπίδες που έπνιξες, για τις υποσχέσεις που μοίρασες, για τις ευκαιρίες που προσπέρασες, για τις προσευχές που έκανες, για την πίστη που έχασες, για όλα εκείνα τα απροσδόκητα που έκανες θεό.

Για όλα εκείνα που σε ρίχνουν, για όλα εκείνα που σε ανεβάζουν, για όλα αυτά που φοβάσαι, για όλα εκείνα που σε αφήνουν αδιάφορο, για τους ανθρώπους που φύγαν, για εκείνους που πετάχτηκαν μπροστά σου, για εκείνους που θα έρθουν. Για τις φορές που κανείς δε σε καταλάβαινε, για τις φορές που εσύ δεν καταλάβαινες κανέναν, για όσες φορές έχασες χρόνο, για όσες φοβήθηκες τον χρόνο, για όσες έδωσες χρόνο. Για κάθε τι που σε τρομάζει, για κάθε τι που σε ανασταίνει, για τις αγκαλιές που μοιράστηκες, για τα πικρά λόγια που είπες, για όσα έρχονται, για όσα δε γυρίζουν πίσω πια. Για τα ταξίδια που έκανες χωρίς να κάνεις βήμα, για τις αποστάσεις που διάνυσες με το μυαλό, με πλοία, τρένα, αμάξια.

Για τις νύχτες που σε βρήκαν να πίνεις, για τις μέρες που δεν περνούσαν με τίποτα, για όλα εκείνα τα “ένα τσιγάρο ακόμα”. Για τα σ’αγαπώ που είπες, για τα σ’αγαπώ που δεν άκουσες, για τις συγνώμες που ζήτησες, για τις αφορμές που έψαχνες, για τις αιτίες που αγνόησες. Για εκείνη τη στιγμή που έκανε τη διαφορά, για όσο χρόνο πήγε χαμένος, για όσες φορές σε είδες στον καθρέφτη και είπες φτου σου μη σε ματιάσω, για όσες τον κοίταξες και σκέφτηκες πως είμαι έτσι θεέ μου. Για τις σφαλιάρες που σου έριξε η ζωή, για τα κωλοδάχτυλα που της έκανες πίσω.

Για τις φορές που σε κοίταξαν στα μάτια, για τις φορές που θολωμένος δεν έβλεπες τίποτα, για τη στιγμή που ανακάλυψες ένα τραγούδι που έκτοτε αγάπησες, για τον αέρα που σε φυσά όταν περπατάς, για ένα “έλα”, για ένα “φύγε”, για τη φορά που έπιασες στα χέρια σου ό,τι αγαπάς, για τις φορές που τον χθεσινό θεό τον έκανες σκουπίδι, για τη στιγμή που ξαπλωμένος σε μια παραλία χάζεψες τα αστέρια, για τις φορές που βούλιαζες τα πόδια στην άμμο, για τις φορές που προσποιήθηκες κάτι άλλο απο αυτό που ένιωθες, για τις στιγμές που έπρεπε να μιλήσεις και σώπασες, για κάθε ανίδεο που βρέθηκε στο δρόμο σου, για τις βουτιές που κράταγες την ανάσα σου κάτω απο το νερό, για τις φορές που ήσουν άφραγκος αλλά χαμογελαστός, για τις φορές που είχες την τσέπη γεμάτη αλλά δεν έκανε καμία διαφορά.

Για όλα τα “θα”, τα “γιατί”, τα “μάλλον”, για τον ήλιο και τα αλατισμένα καλοκαιρινά μαλλιά, για τους φίλους που αγαπάνε την τρέλα σου, για τις φορές που λερώθηκες σαν παιδί με λιωμένο παγωτό μηχανής, για τις φορές που είδες άγνωστο κόσμο στο δρόμο να σου χαμογελά, για τις φορές που χόρευες με τις πυτζάμες μόνος, για ένα σύνθημα σ’ ένα τοίχο που θα μπορούσες να το είχες πει εσύ, για το δάχτυλο που έσυρες σε ένα βρώμικο αυτοκίνητο για να γράψεις “μη με πλύνεις αλλά ζήσε”, για τις στιγμές που περπάτησες μόνο στα τετραγωνάκια απο το πεζοδρόμιο, για τις φορές που όλοι σε θέλανε κοντά, για τις στιγμές που όλοι σε ξέχασαν, για εκείνα που δε θα ξεχάσεις ποτέ, για εκείνα που δε θα ανασύρεις ποτέ απο τη μνήμη, για τις φορές που ήρθες πρώτος, για όσες ήρθες δεύτερος ή τελευταίος, για όσες δεν μπήκες καν στον αγώνα, για εκείνες τις φορές που ντράπηκες ή ένιωσες περήφανος, για όσες στιγμές κοπάνησες μια πόρτα, για όσες χάϊδεψες κάποιου τα μαλλιά, για όσες σε πίστευες μόνο εσύ, για όσες σε πίστευαν όλοι εκτός απο εσένα.

Για όλα αυτά που μπορείς, που δεν μπορείς, που νομίζεις πως δεν μπορείς, για όλες τις προσδοκίες που έχουν για εσένα, για όλα τα όνειρα που έχεις εσύ, που γκρέμισες εσύ, που έκανες πραγματικότητα εσύ, για όλα αυτά που αλλάζεις και για όσα αλλάζουν εσένα, για όλα όσα πιστεύεις και όλα όσα απεχθάνεσαι, για όλα όσα θέλεις και όλα εκείνα που σε θέλουνε, για όλα αυτά που ακόμα δεν ξέρεις πως υπάρχουν και θα τα αγαπήσεις. Για όλες εκείνες τις στιγμές που θα σε πάνε μπροστά κι ας στραβοπατάς, για όλα τα σωστά που θα μοιάζουν λάθη, για όλα τα λάθη που θα διορθώσεις μετά, για τις φορές που θα σε αυτοτιμωρείς ανελέητα, για όλες τις μικρές ατέλειες που σε κάνουν έναν, μια και ιδιαίτερο στα μάτια μου και του κόσμου άκου με.

Δεν έχεις 365 ευκαιρίες για να τα ζήσεις. Αυτές είναι 365 ισομερείς μπούρδες που μάθαμε μέσα σε αυτές να βάζουμε πρόγραμμα. Δε χρειάζονται απολογισμοί, δε χρειάστηκαν ποτέ ισοζύγια. Έχεις δεκάδες εκατοντάδες χιλιάδες στιγμές όταν θες και νιώσεις έτοιμος να τα δεις όλα, να τα ζήσεις όλα, να τα τολμήσεις όλα, να τα πας ξανά απο την αρχή όλα. Χωρίς πρέπει και μη. Όποτε θες, όταν μπορείς. Σήκω. Κάνε τους φόβους σου πλαστελίνη και παίξε. Δες τα αστέρια και σκέψου πως χαμογελάνε. Πιάσε τα χέρια που θες σφιχτά και αέρα στα πανιά σου. Κάνε τη μούρλα σου ρούχο και μη σε νοιάζει τι φοράνε οι άλλοι. Κάνε στην άκρη ό,τι δε σε κάνει να νιώθεις ελεύθερος και “εσύ”.

Και εκεί θα έρθουν όσα φοβάσαι και θα τους γελάσεις, θα έρθει αυτό που θα σε κάνει να σκας εσύ στα γέλια, θα έρθει ό,τι αφήσεις να έρθει και να σου πιάσει το χέρι. Σωστό, λάθος, παλιό, νέο, ηθικό, ανήθικο, παράξενο, ωραίο, περίεργο, ανορθόδοξο, μυστήριο, εφαλτήριο, πυρετός, καρδιοχτύπι, αστείο, γλυκό, πικρό, με σοκολάτα, με φράουλα, με τρούφα πολύχρωμη, με παγωτό, με γέλια, με κλάματα, με λίγους, με πολλούς, κι εδώ κι εκεί και πάνω και κάτω και έτσι και αλλιώς και με λόγια και με σιωπές και με νόημα και χωρίς νόημα και με πόνο και με καρδιά και με αναστεναγμό και με νευρικό γέλιο και με μάτια κλειστά και με μάτια ορθάνοιχτα.

Και όλα αυτά δε θα είναι χρονιές, θα είναι στιγμές. Θα είναι ζωές. Άκου, νιώσε, μύρισε, βοήθα, αγάπα, γέλα. Και όταν πια τα κάνεις όλα αυτά άνοιξε φτερά και πέτα ρε γαμώτο.

Καλή χρονιά 😉

Φωτεινή

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: