Against all odds

Φαντάσου ένα μέρος γεμάτο κόσμο. Φασαρία πολύ και η μουσική στη διαπασών. Τα φώτα χαμηλώνουν και ο θόρυβος μεγαλώνει. Και είναι τόσοι πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι γύρω σου αλλά μοιάζουν τόσο αδιανόητα ίδιοι. Σου μιλάνε και δεν ακούς. Σε κοιτούν μα δε βλέπεις. Μερικοί γεννήθηκαν για να βλέπουν μόνο ό,τι εκείνοι θέλουν. Για να ακούν όσα έχουν σημασία. Όλα τα άλλα βάλε τα σε μια γωνία, πέτα τα, ξεφορτώσου τα. Περιττά λόγια, άνθρωποι μισοί, ψυχές ημίαιμες. Αλητεύεις μέσα στο ίδιο σου το μυαλό. Θυμάσαι. Ποιος είσαι. Απο που έρχεσαι. Τι πέρασες για να φτάσεις εδώ. Σημείο μηδέν. Κι όμως κανείς δεν βλέπει. Κανείς δεν ακούει. Φωνάζεις μέσα σου έτσι δεν είναι; Ουρλιάζεις χαμογελώντας σε μεσοαστικές εκδηλώσεις χαράς. Που έχωσες τον διάολο που νταντεύεις τόσο καιρό;

Μυτερά γέλια και συνειδήσεις χωρίς ξεκάθαρη πρόθεση. Πότε ξέχασαν όλοι να ζούνε γι’αυτό που ονειρεύτηκαν; Ή μήπως κάποιοι δεν έφτασαν ποτέ εκεί; Και πόσες συμπαντικές συναστρίες ζευγάρωσαν σα ζώα πάνω απο το κεφάλι σου για να φτάσω εδώ. Μπροστά σου. Με ακούς; Είμαι η δική σου φωνή. Είμαι η δική σου ιστορία. Είμαι αυτό που επέλεξες να γίνεις. Είμαι η σκέψη μέσα στην τελευταία τζούρα πριν πετάξεις το τσιγάρο.

Αντέχεις; Να περάσεις μέσα απο σκοτάδια και δράκους. Να καταλαγιάσεις φοβίες και τρέμουλα. Να τα δεις όλα καθαρά και να τρέξεις. Να μη χάσεις τίποτα για εσένα απο εδώ και πέρα. Να θυσιάσεις χωρίς να θυσιαστείς. Να ανακαλύψεις ξανά όλα αυτά που σε έκαναν να χαμογελάς.

-Ξέχασες; Να πιστεύεις.

-Ξέχασα. Να πιστεύω.

-Και τώρα;

-Τώρα τι;

-Τι μένει τώρα;

Ότι και να μένει ξεκινά εδώ. Πόσο λίγο μπορεί να είναι αν κρατήσει για πάντα; Πόσο κακό να είναι αυτό που το νιώθεις πιο σωστό απο όλα τα άλλα.

Οι άλλοι; Χαμηλώνεις το βλέμμα, κοιτάς πίσω, πόσες αγκαλιές, πόσα λόγια, μια ζωή ολόκληρη, φίλοι, σύντροφοι, γνωστοί. Φαντάσου ένα μέρος γεμάτο κόσμο. Φασαρία πολύ και η μουσική στη διαπασών. Τα φώτα χαμηλώνουν και ο θόρυβος μεγαλώνει. Και κάπου εκεί υπάρχει κάτι για εσένα. Κάτι που μοιάζει με όλα τα άλλα μα είναι για εσένα. Το νιώθεις; Το βλέπεις; Το ακούς; Το ξεχωρίζεις. Στάσου μπροστά του. Μη φοβάσαι. Αν δεν είναι για εσένα θα προσπεράσει όπως τόσα. Αν δεν αντέξει θα είναι γιατί δεν γεννήθηκε για να αντέξει τον κόσμο σου. Γιατί ποτέ δε θα μπορέσει να γίνει ο κόσμος σου.

Δε φταίνε οι άλλοι που δεν αντέχουν. Φταις εσύ που πας ως το τέλος. Ανάποδα. Πάντα ανάποδα. Και πόσο το πληρώνεις αυτό. Κάθε μέρα που το γέλιο σου κρύβει αδιαφορία. Κάθε πρωί που ξυπνάς δίπλα σε σώματα κρύα. Κάθε φορά που αναβάλλεις εσένα.

Και πόσοι αλήθεια κατάλαβαν ποτέ; Πόσοι μείνανε τελικά για να δούνε; Πόσο νωχελικά μπορείς να σπρώχνεις μια ζωή να μεγαλώσει. Πόσες εξαρτήσεις έβαλες στη ζωή σου και δεν εξαρτήθηκε τίποτα τελικά απο εσένα.

Είναι ώρα. Να σηκωθείς. Κι αν κανείς δε θέλει; Κι αν όλοι σε σπρώχνουν; Κι αν όλοι σε πετάνε κάτω πάλι; Δε σηκώνεσαι. Κατάλαβες; Ήρθε η ώρα να πετάξεις.

Για πόσα στη ζωή σου μπορείς να κάνεις χώρο; Μόνο για την αγάπη. Γι’ αυτή την ανόθευτη αγάπη που υπάρχει. Γι’αυτή που σε έμαθαν μικρό και απο τότε πέρασες όλη σου τη ζωή να την αναζητάς χωρίς να συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο. Υπάρχει;

Υπάρχει αυτό το ξημέρωμα που δεν θες να τελειώσει, που όλα μικραίνουν και μεγαλώνουν ανάλογα με το πόσο κοντά ή μακριά είσαι σε αυτό που θες, που όλα γίνονται μαύρα χωρίς και τόσο φωτεινά με. Που δεν έχει σημασία η ώρα, το μέρος, το στυλ, οι υποχρεώσεις, τα πρέπει, τα μη, οι κανόνες, οι συνήθειες. Μόνο αυτό που σε γεμίζει. Και γεμίζεις, ξεχειλίζεις και πνίγεσαι αλλά σε σώζει αυτός ο πνιγμός. Αλήθεια πόσο σε σώζει απο τις ανάσες που έπαιρνες απο συνήθεια.

Αυτή η ακατάπαυστη, ακατάληκτη, χειλικοέρπουσα ανάγκη σου που έκρυβες σε τραγούδια, διαθέσεις, όνειρα. Αυτό δεν είναι; Να ταξιδεύει η ψυχή σου, τα μέσα σου εκεί που κανείς άλλος δεν έχει πατήσει. Σε ένα μυαλό αχαρτογράφητο. Σε μια αγκαλιά ανεξερεύνητη. Σε κάτι που ποτέ δεν ήταν δικό σου αλλά το νιώθεις πιο δικό σου απο ποτέ. Παίζει παιχνίδια το μυαλό; Παίζει. Ας παίξει το δικό του σκοπό κι ας παίξω εγώ τον δικό μου. Ας παίξουν μαζί σου όλες οι γαμημένες δυνάμεις του κόσμου. Εσύ είσαι πιο δυνατός. Ποιος μπορεί να νοιαστεί γιατί είσαι διαφορετικός και να αφήσει στο πλάι τον εγωισμό που θρέφει απο παιδί. Ποιος στο τέλος της ημέρας μπορεί να καταλάβει και να διαβάζει τις σιωπές. Χαίρεσαι. Λυπάσαι. Σε θλίβει ο κόσμος. Που σπρώχνει ένα μαχαίρι πάνω σου σε κάθε ευκαιρία. Αν δεν είσαι έτσι, αν δεν μιλάς έτσι, αν δεν ντύνεσαι έτσι, αν δεν ζεις έτσι, αν δεν αντέχεις έτσι, αν δεν όλα έτσι. Βλέπεις ένα ζώο χωρίς νερό. Το παίρνεις μαζί σου. Ελεύθερος μαζί σου αλλά αγαπημένος. Έτσι.

Πόσα παραπάνω μπορείς να χάσεις απο εσένα; Τίποτα. Πόσο πιο πολύ να κρυφτείς απο αυτά που κάνουν την καρδιά σου να χτυπάει. Παίζεις κρυφτό με εσένα. Εσύ τα φυλάς. Εσύ σε βρίσκεις. Και πάμε πάλι. Πόσες φορές; Ξέρεις. Δεν είναι που ζηλεύεις που δεν είσαι κάπου μια στιγμή στο χρόνο. Είναι που είσαι εκεί ακριβώς γιατί χτυπά η καρδιά σου. Κι ας μη μπορείς να δεις χαμόγελα. Ας μη μπορείς να ζηλέψεις τον αέρα που κάποιος αναπνέει. Κάνε ένα βήμα πιο πέρα και μοιραστείτε τον.

Και μέσα σου θα διαβάζεις εκείνες τις γραμμές τις αλλοτινά τόσο ξένες “..έλα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά. Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο, να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος. Να σου δώσω συντριβή, να μην είσαι μούτρο, να μου δώσεις χόβολη, να μην ξεπαγιάσω. Κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου, για να μάθεις πια να μην κλωτσάς..”. Και κανείς δε θα καταλάβει. Και τι έγινε; Και ποιος ποτέ βυθίστηκε σε αυτές τις σκέψεις σου τις τόσο βρώμικα καθάριες, τις ακατανόητα δυσβάσταχτες εκείνες τις μεγάλες ώρες της νύχτας;

Κι αν παραφράσουμε το δημιουργό θα φώναζαν τα πάντα γύρω  “Και τι δεν κάνανε για να μας θάψετε αλλά ξεχάσατε πως εμείς μαζί ήμαστε σπόρος”. Και με αλήθεια και κουράγιο και με αγάπη όλα αλλάζουν. Γιατί είναι σπόρος. Πάτα τον και θα φυτρώσει παραδίπλα. Αλλιώς δε ζούμε τίποτα παρα μόνο συγκυρίες.

Κλείσε τα μάτια. Και έχεις ένα κενό. Και φυσάει ένας λίβας που φέρνει στο άρρωστα μοναχικό, ελεύθερο μυαλό σου μια σκέψη. Σε γεμίζει. Σαν ένα μωρό παιδί στην αγκαλιά σου που ψάχνει το στήθος σου να τραφεί. Να γεμίσει. Να χορτάσει. Και σε λίγο ξανά πάλι. Σε χρειάζεται. Για να μεγαλώσει. Και είσαι εκεί να υπομείνεις ό,τι χρειάζεται γιατί γίνονται μαζί όλα πιο ωραία. Γιατί μαζί με αυτό μεγαλώνεις κι εσύ ξανά. Και τελικά πρόσεξες αν φυσάει ακόμα ή απλά έκλεισε το κενό;

Και μπορείς να αναπνέεις βαθιά ως τη στιγμή που θα ακούσεις να λέω σε βρήκα. Με βρήκα. Δεν φέρω τίποτα στην πλάτη μου αλλά είμαι εδώ. Δεν έχω να χαρίσω γιατί τα έδωσα όλα. Τα ξόδεψα όλα για να φτάσω ως εδώ. Δεν πιστεύω σε τίποτα παρά μόνο σε εμάς. Να μη μετανιώνεις για τίποτα. Να μη λυπάσαι για τίποτα. Πες πως είσαι ένας άνθρωπος όπως όλοι. Μέχρι που θα με ακούσεις να σου ψιθυρίζω. Δεν είμαι τέλεια, δεν είμαι διαφορετική, δεν είμαι καλύτερη, δεν είμαι ξεχωριστή, δεν είμαι όμορφη, δεν είμαι έξυπνη, δεν είμαι χαρισματική. Αλλά είμαι στην πόρτα σου ξυπόλητη και βρώμικη και χρησιμοποιημένη και με σκυμμένο κεφάλι και νυστάζω. Και δε θα έχεις δει τίποτα πιο αποκρουστικό στη ζωή σου να σου λέει πάρε με αγκαλιά. Κι αν δεις μέσα μου και καταλάβεις θα ξεκινήσουν όλα εκεί. Γιατί έλειπαν καιρό. Κι εγώ θα δώσω σε εμάς κάθε ευκαιρία που δεν μου και δεν σου έδωσε ποτέ κανείς στη ζωή. Και μέτρια θα ξεκινήσουμε για το πιο μεγάλο φινάλε. Ήσυχα μα εκκωφαντικά. Ανάποδα μα φανταστικά. Φαντάσου ένα μέρος γεμάτο κόσμο. Φασαρία πολύ και η μουσική στη διαπασών. Τα φώτα χαμηλώνουν και ο θόρυβος μεγαλώνει. Μη φανταστείς τίποτα. Όλα είναι εδώ.

Να τα γκρεμίσουμε. Να τα φτιάξουμε απο την αρχή. Χωρίς εγώ χωρίς εσύ, χωρίς το πριν, χωρίς γιατί, χωρίς μετά, χωρίς αν, χωρίς τίποτα. Και πως το λένε αυτό σου έμαθε κανείς;

Απλά ζωή.

 

Rethimno

Photo: By me, Rethimno, Crete. Summer Dawn

*Ντίνος Χριστιανόπουλος, Με κατάνυξη – Ανυπεράσπιστος καημός (1960)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: