Beware doll, you’re bound to fall..

Δεν έχω καλύτερο από το να οδηγώ μεγάλες αποστάσεις. Ανοίγω μουσική. Πάντα μουσική.  http://www.youtube.com/watch?v=_Gockw7cMXc

Και φεύγω μακριά. Δεν ξέρω αν αυτό που μου αρέσει πιο πολύ είναι που πάω κάπου, που φεύγω από κάπου αλλού ή που βρίσκομαι σε αέναη κίνηση. Ίσως γιατί οι τελευταίες μέρες μου φωνάζουν. Πως χρειάζονται προσοχή, τη δική μου. Όταν δεν μπορείς να ξεφύγεις από τις σκέψεις σου πήγαινέ τις κάπου να προβληματιστείτε παρέα. Τουλάχιστον με θέα. Βοηθά στην περίπτωση που όλα καταλήξουν σε ένα δράμα. Θα έχεις να θυμάσαι εκείνες τις αποφάσεις που πήρες δίπλα στο κύμα. Κι ας ήταν μαλακισμένες, ήταν δίπλα στο κύμα. Αυτές είναι οι φορές που κάθεσαι ακίνητος, σαν παγωμένος στο χρόνο. Αναλογίζεσαι και ξάφνου έρχεται ένας αέρας να ρίξει κάτω το ποτήρι και ο ήχος του σημαίνει πολύ περισσότερα από ένα γυαλί που σπάει. Πιστεύεις πως είναι το σημάδι  που περίμενες.  http://www.youtube.com/watch?v=0AvuweztG4Q

Έφτασα σπίτι. Ανοίγω μουσική. Πάντα μουσική. Ρυθμικά έκανα και τα πιο μεγάλα μου λάθη. Μελωδικά τα άφησα πίσω με την πιο δυνατή rock. Ονειρευόμουν κάποιες στιγμές να μπορούσαμε μαγικά ν’ ακούσουμε  το soundtrack αυτού που ζούμε κάθε δεδομένη στιγμή.

Κλείνω τα μάτια. Τραγουδώ με τη μουσική. Πάντα με τη μουσική.http://www.youtube.com/watch?v=aGCX–zomnk

Δεν μπορώ να ξορκίσω τίποτα ενοχικό. Όχι, δεν είναι που δεν μπορώ. Δεν είναι που δεν αντέχω. Είναι που δεν θέλω. Τόσο απλά. Τόσο αληθινά. Ανεβάζω τα πόδια ψηλά, με αγκαλιάζω. Πόσο ψυχρή να γίνει ποτέ αυτή η αγκαλιά; Αυτή που είπε κάποτε κάποια πως ανήκει σε όλους και σε κανέναν. Ξένη γη μέσα στη νύχτα τα χέρια γύρω από το δικό σου κορμί. Κράτα κλειστά τα μάτια και πάρε μια ανάσα. Πες πως δεν είσαι εσύ που σε κρατάς.

Τα πίσω, τα πριν, τα χθες, τα γιατί, τα δεν ξέρω. Πλυντήριο να το απλώσεις το κάνετε οι περισσότεροι. Απορώ γιατί. Για να δεις ποιος λεκές δεν έφυγε ποτέ; Μη ξεπλένεις τίποτα. Άστα όλα εκεί λερωμένα. Φόρεσέ τα και ξανά αν το θέλεις. Μη σε νοιάζει. Μη σε νοιάζει. Μη σε νοιάζει. http://www.youtube.com/watch?v=xZGcw9HHOkU

Κι ας πληρώνεις το πόσο διαφορετικά είναι όσα έχουν να κάνουν με σένα. Ήσουν αυτή που έβαζε τη μπλούζα ανάποδα και είχε πάντα λυμένα κορδόνια. Ήθελες να γίνεις σκουπιδιάρης. Δεν έκλαψες ποτέ σα μωρό. Ήσουν αυτή που άργησε να μιλήσει πιο πολύ από όλα τα παιδάκια και μια μέρα είπε την πρώτη της λέξη απλώνοντας το δάχτυλο στον ουρανό. Αεροπλάνο. Μου έρχεται ένα γέλιο πνιχτό. Η ζωή μου πια ένα αεροπλάνο. Πολλαπλοί προορισμοί και πάντα στην απογείωση ο απολογισμός. http://www.youtube.com/watch?v=hk3mAX5xdxo

Λογαριάσου και προχώρα. Μόνο μπροστά. Μη σταματάς στις φωνές και υπέκυψε στην αλλεργία που έχεις στα πρέπει, τα μη, τα όχι. Ότι σκέφτηκε άνθρωπος, άνθρωπος καταρρίπτει. Η ανατροπή είναι η δική μου προσωπική ένεση αδρεναλίνης. Αυτό είναι από τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή. Ότι μέσα σε ελάχιστες στιγμές αυτό που είχες ως χθες για θεό είναι τώρα σκουπίδια.  Και το ανάποδο. http://www.youtube.com/watch?v=BfOdWSiyWoc

Ευχή και κατάρα σου δίνω από όπου περνάς να τα κάνεις όλα να τρέμουν, να ανατριχιάζουν, να αλλάζουν. Να τα αλλάζεις και μέσα από αυτά να αλλάζεις κι εσύ. Να έρθει μια στιγμή ξανά που μέσα στο χαμό, τους γύρω σου, τον κόσμο όλο θα βρεθεί μια και μόνο ευκαιρία. Θα απλώσεις το χέρι χωρίς δισταγμό στο άγνωστο. Όμορφο; Ποιος ξέρει. Αλλά το θες δικό σου. Μέσα από όλα και όλες θες να είναι δικό σου. Απλά και όμορφα. Χωρίς να εξηγείς. Από πού έρχεσαι, τι κουβαλάς. Να ξέρεις πως η σιωπή είναι λύτρωση και απαραίτητη. Και πώς να ζεστάνεις μια καρδιά; Τι να κάνεις με ένα χαμόγελο και τη σκέψη; Είναι σκλαβιά η περιέργεια. Και εμένα με πεθαίνει το να θέλω και να μην τολμώ μερικές φορές. Δεν υπάρχει γιατί, δεν υπάρχει εξήγηση, μόνο ένας ρυθμός που μεγαλώνει μέσα σου μέρα με τη μέρα και γεμίζει με σκέψεις κι άλλο το μπερδεμένο σου μυαλό. Εκείνο το ποτήρι που έσπασε, θυμήθηκες τώρα πως δεν υπήρχε ποτέ πάνω στο τραπέζι; Κι όμως το άκουσες να γίνεται χίλια κομμάτια. http://www.youtube.com/watch?v=QKntY8WkNYQ

Εγώ είμαι. Αλήθεια. Υπάρχω με όλες εκείνες τις ατέλειες που απλά με κάνουν πιο συνηθισμένη από ποτέ. Και έτσι γίνεται η νύχτα μέρα και πάλι θα ξημερώσει. Όταν έρχεται από το πουθενά το παράλογο. Το άκυρο, το από αλλού φερμένο. Περιτριγυρισμένο από λέξεις, λόγια, παιχνίδια και παίζει κι αυτό. Μαζί μου, με όλους, με τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν ξέρω καν γιατί με απασχολεί. I don’t do that kind of games. Κάτι γίνεται και το ένστικτο κινείται με ρυθμούς που δεν μπορώ να ελέγξω. Ποιος έχει τον έλεγχο και ποιος ακολουθεί. Δεν έχω χρόνο για τα παιχνίδια του μυαλού. Αλλά έχω ψυχή και σώμα που μονο πάσο δεν πάει. Αρκεί να καταλάβεις.

I am not willing to hate the player. Just change the game. Τόσο απλά. http://www.youtube.com/watch?v=A4gBzUwo6Iw

Image

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: